นักเลงประจำท้องถิ่น ดุร้าย จนได้รับสมญานามว่า “เสือ” ...ชายเจ้าชู้ ขนาดภรรยาเพิ่งคลอด ยังตามไปอยู่กับผู้หญิงคนใหม่...ชีวิตหลังความตายของพวกเขาจะเป็นอย่างไร...และเรื่องน่ารู้เกี่ยวกับการอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว...
จากอาคารประวัติศาสตร์ที่มีอายุยาวนานถึง 101 ปี แต่ยังคงมีสภาพการใช้งานที่สมบูรณ์และคลาสสิคระดับโรงแรม 5 ดาว สู่การพัฒนาเป็นพุทธสถานเพื่อการเข้าถึงธรรม ตัวอาคารตั้งเด่นเป็นสง่าพายกใจให้สูงส่ง อยู่บนเนินเขาอันไม่งดซึ่งความงามและไม่ยั้งซึ่งความสวยเขียวขจี ช่วยนำพายกใจผู้มาเยือนให้ว่ายสู่ฝั่งแห่งความสงบด้วยความสูงจากระดับน้ำทะเล 961 เมตร เมื่อมองไปรอบทิศก็จะได้สัมผัสกับเสียงมิ่งมิตรสรรพสัตว์สร้างฟิลลิ่งเข้าถึงความสมบูรณ์ของธรรมชาติ
ความนิ่งและความสบาย แสงสว่างที่ลูกเห็น ทำให้ลูกรู้สึกว่า ที่ศูนย์กลางกาย ที่นี่ คือ หลุมหลบภัยของลูก เป็นที่ๆลูกวางได้หมด เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ที่นี่สอนให้ลูกนิ่งได้ในทุกอิริยาบถ ลูกสามารถทำสมาธิได้ในทุกที่ แค่เราเอาใจมาไว้ที่ศูนย์กลางกาย ลูกว่ามันเป็นเคล็ดลับที่วิเศษมาก
อุทาหรณ์ของเศษกรรมสุรา...ผู้หญิงคนหนึ่ง เพราะเศษกรรมสุราในอดีตชาติ ทำให้เธอมีอาการทางประสาทอย่างอ่อนๆ ตัดสินใจจบชีวิตด้วยการกระโดดน้ำตาย เธอได้ทำอย่างนี้มาหลายชาติแล้ว...ตายแล้วเธอไปไหน...และ ชายคนหนึ่ง ตอนแรกเกิดก็มีร่างกายปกติดี แต่เมื่อโตขึ้น ร่างกายช่วงล่างกลับมีอาการไม่ปกติ เวลายืน เดิน ส้นเท้าจะไม่แตะพื้น เวลาเดินจะเอียงไปเอียงมา ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง...เป็นเพราะวิบากกรรมใด...ที่นี่...มีคำตอบในทุกคำถาม...
"การมาในครั้งนี้ ผมไม่มีความศรัทธาเลยแม้แต่นิดเดียว ผมมาเพราะถูกบังคับให้มา ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หลวงปู่เป็นใคร ได้ยินแต่ชื่อผ่านๆ และผมก็ไม่เชื่อเรื่องปาฏิหารย์อะไรทั้งสิ้น ถ้าหลวงปู่ศักดิ์สิทธิ์จริง กลับไปขอให้ผมถูกหวย ผมจะซื้อแค่ 10 บาทเท่านั้นไม่ซื้อมากกว่านี้" ตกเย็นเขาเอาเงินมาให้เพราะผมถูกหวย
พระภิกษุรูปหนึ่ง ท่านสามารถรู้ล่วงหน้าถึงวันมรณภาพของท่านได้ นอกจากนี้ท่านยังสามารถเนรมิตผลไม้สด ได้อย่างอัศจรรย์ ท่านทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ได้อย่างไร มรณภาพแล้ว ท่านไปอยู่ภพภูมิใด...และเรื่องของชายคนหนึ่ง...เขาเป็นที่คาดหวังจากญาติผู้ใหญ่ว่าจะเป็นที่พึ่งในวันข้างหน้า แต่อยู่ๆเขาก็มีอาการเหมือนกับคนโดนทำเสน่ห์ สร้างความกลุ้มใจให้แก่ญาติๆของเขาอย่างมาก...เขาถูกทำเสน่ห์จริง หรือไม่...ที่นี่...มีทุกคำตอบ...
ลูกและครอบครัวสร้างบารมีกับหมู่คณะครั้งแรก ในงานทอดกฐินสร้างอาคาร60ปี พระราชภาวนาวิสุทธิ์ ปีพ.ศ.2546 ที่วัดพระธรรมกายโตเกียวค่ะ ครอบครัวเราเป็นครอบครัวธรรมกายเจ้าค่ะ เพราะลูกจะชักชวนทุกคนให้สั่งสมบุญร่วมกันโดยตลอด แม้ปัจจุบันจะต้องทำหน้าที่ลูกสะใภ้ ดูแลคุณพ่อของสามีที่กำลังป่วยแต่ลูกก็ไม่ลืมที่จะจัดสรรเวลาไปทำบุญที่วัดเสมอค่ะ
การทำหน้าที่ชวนบวชอุบาสิกแก้วหน่ออ่อนหนึ่งล้านคนที่จังหวัดร้อยเอ็ด
ลูกจ้างก็มักจะได้ยินเสียงคล้ายเสียงฉีกกล่องกระดาษ อยู่ที่ชั้น 3 ของร้าน พอไปดูก็ไม่เห็นอะไร ทำเอาลูกจ้างต้องวิ่งแน๊บ ลงมาชั้นล่างแทบไม่ทันทุกท
มะเร็งลามจากต่อมน้ำเหลืองสู่ลำคอ แล้วลามต่อไปถึงปอด อันเป็นระยะสุดท้าย วินาทีนั้น...ลูกหวาดกลัวจนตัวสั่น หน้าซีดเหมือนไก่ถูกต้มสุก รู้สึกเคว้งคว้าง สับสน เหมือนหลงทางอยู่กลางป่าเพียงลำพัง หวั่นไหว หวาดกลัวมรณภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่ใครเล่าจะยอมตายจากลูกน้อยที่แสนรักแสนห่วงใย ตราบยังมีลมหายใจ ชีวิตย่อมมีความหวัง
